Ronaldus in Frankrijk
Welkom op dit web-log van Ronaldus.

De bedoeling van dit web-log is informatie te geven en vergaren over wat er voor ons allemaal komt kijken bij een tweede huis in Frankrijk. Dat kan over klussen gaan, eten, pezier en vertier, kortom een vergaarbak van allerlei.

Ik ben hier in gezelschap van mijn levensgezellin Truda, en onze kinderen, Birgit, Bob en Dave. Na lang te hebben getwijfeld over het wel of niet aankopen van een tweede honk waar we ons thuis voelen, hebben we de stap genomen en een huis in Frankrijk gekocht. Een plek waar we ons kunnen terugtrekken en heerlijk genieten van rust, ruimte en natuur om ons heen.
(klinkt vreselijk saai, en van rust is overigens nog weinig sprake)

Les Champs de Geunand
foto impressie

Na veel plakwerk de nieuwe website, hij is helaas alleen goed te bekijken met internet Explorer.
Aan een versie voor andere browsers wordt hard gewerkt

Les Champs de Guenand

Op en aanmerkingen zijn van harte welkom want ik leer graag.

Zondag 23 oktober rijden we om 04.30 uur weg uit De Rijp, de reis verloopt zeer voorspoedig, via Breda, Antwerpen, Brussel, Namen, Luxemburg, Metz, Nancy, Dijon, Beaune, Autun, Brion, na 7,5 uur en 885 km. verder rijden we het bergpad op.
Benieuwd naar wat deze keer voor verrassingen gaat zorgen worden de sloten verwijderd.
Et voila, alles gortdroog en nauwelijks een muffe lucht in huis. Dan is het zaak de boel op te starten, het aggregaat wordt naar het generator huisje gezeuld en waarachtig het start direct met behulp van startkabels vanaf de Auto, dit zal de rest van de week op dezelfde manier gebeuren omdat de elektronica voor de tweede keer door de bliksem is opgeblazen.
Er is dus stroom, maar wat blijkt, de nieuwe waterpomp die bij het vorig verblijf is geplaatst weigert water op te pompen. Hij zoemt vervaarlijk en dat is het. Ik vermoed roestvorming en weet na enige moeite met een punttang de as een slag te draaien, succes gegarandeerd en er is water. Eerst ook maar eens de waterstand opnemen om te achterhalen of we wel of niet uitgebreid onder de douche kunnen, 90 cm, dat is net zoveel als de afgelopen zomer en toen moesten we daar 3,5 week mee doen. Kwartier maken is inmiddels routine en in no time zijn we gesetteld. Vervolgens de slaapkamer van Dave dweilen, ivm boktor is het houten plafond en ander houtwerk besproeid met gif, de nevel heeft echter een vieze kleverige laag veroorzaakt op de laminaatvloer, ik had maar “een uur” nodig om het schoon te krijgen. Rondom in het bos wordt er vrolijk op los geknald door de jagers, het is tenslotte zondag, de boswandeling wordt daarom maar even uitgesteld “stel je voor”. Dan duiken er ineens 2 jachthonden op en hollen al snuffelend ons volkomen negerend tussen de benen door. Aan de andere kant van het terrein lopen doodgemoedereerd twee jagers alsof het hun domein is, er staan toch echt borden met “entree interdite”. Na een aantal uur het aggregaat uitgezet en over op accu’s, mooi niet dus! Acculader is ook te barsten en omdat er reeds het vermoeden bestond “vanwege de blikseminslag” heb ik een reserve acculader aangeschaft. Het is afwachten of deze lader geschikt is om de accu’s in korte tijd op te laden. Terwijl ik in de weer ben met de stroomvoorziening komt er een vervaarlijk uitgedoste man met jachtgeweer en bloedhond (gelukkig aangelijnd) vanuit het bos op mij af. Hij begint tegen mij te praten waarop ik hem duidelijk maak dat Frans maar een petit peu door mij wordt beheerst. Het blijkt om twee zoekgeraakte jachthonden te gaan, tout droit leg ik hem uit, ongeveer een uur geleden, hij keek mij verschrikt aan en nam vervolgens al schreeuwend de benen richting collega jagers! Dave kwam terstond informeren wat ik de man had aangedaan.

Nog voor het duister invalt maken we een rondje over het terrein, paddestoelen, tamme kastanjes, hazelnoten, een intense boslucht en prachtige herfstkleuren, nu weten we weer waarom we deze plek hebben uitgekozen. Op het einde van de inspectietocht staan we achter het huis en horen ineens een hoop gekraak en geritsel, voor ons springt een hert, over het hoofd gezien door de jagers, uit het struikgewas en neemt de benen, de dag kon niet meer stuk.

De volgende dagen zullen we een aantal bomen vellen, omdat ze tussen andere bomen in staan kunnen we ze niet laten vallen en moeten dus stukje bij beetje naar beneden worden gehaald.
Yourie, een vriend van Bob, beheerst deze kunst en zal met klimtouwen de boom in gaan om zo, veilig deze klus te klaren

Hier is een fotoverslag van zijn halsbrekende toeren, natuurlijk hebben Dave,Bob, Truda en ook ik even in de touwen gehangen. Helemaal fout dus! Dave staat erop dat wij ook in het bezit van deze handige hulpmiddelen moeten komen, ik moet zeggen dat het idee mij niet tegenstaat

We zijn toch niet helemaal ongeschonden de zomer doorgekomen. Op de dag van aankomst prijkte er 38 graden op de thermometer, ‘s avonds werden we dan ook meteen getrakteerd op een flinke onweersbui en zware windstoten. Schade: een tuintafel aan barrels en flink wat water via het dakterras in huis. De volgende dag een nieuwe tuintafel in elkaar gezet en vol goede moed begonnen met de eerste klussen. En ja hoor ‘s avonds weer een enorm noodweer, zwaarder dan de dag ervoor. Heel veel water, hagel en een heuse windhoos. De schade was deze keer heel wat groter, een eikenboom van 60 jaar omvergeblazen en een pruimenboom mist op een haar na mijn gloednieuwe auto. Laat de eikenboom nu boven op de nieuwe tafel zijn beland. Verdere inspectie leverde een zwaar gehavend bospad op, zand grind en zelfs stenen van enige omvang zijn weggespoeld. Je kunt je voorstellen dat de bereikbaarheid van ons huis er niet op vooruit is gegaan.

Ik durf het bijna niet op te noemen maar wederom heeft de bliksem het aggregaat gevonden en het laat zich nu alleen nog starten via accukabels vanaf de auto, gelukkig waren deze keer wel alle stekkers er op tijd uit zodat verdere schade ons bespaard is gebleven.De rest van ons verblijf is gelukkig schadevrij en met alleen maar mooi weer prima verlopen.

Nog wat foto’s, er volgt meer.

We zijn flink opgeschoten deze zomer, dat wat we ons hadden voorgenomen te doen is ruimschoots gelukt mede door de niet aflatende energie van Bob en Dave.

Het belangrijkste doel was het storten van een betonnen rand op de balustrade van het dakterras en het repareren van een buitenmuur. De betonnen rand vond ik noodzakelijk om enig verband en stijfheid te verkrijgen in de, met betonnen holle bouwstenen opgemetselde, balustrade. Dit om te voorkomen dat er wederom scheuren ontstaan in de gerepareerde muren.
Voor een eerste keer, “stucwerk van buitenmuren”, ben ik zelf zeer tevreden over het resultaat.

zo zag het eruit

en nu zo

Met de betonnen rand is het niet helemaal goed gegaan, door warmte en het gebrek aan water om de boel nat te houden is deze, ondanks het afdekken met plastic, te snel gedroogd. Het gevolg is dat de randen zijn afgebrokkeld, dit zal alsnog opnieuw afgewerkt worden.
Ook zijn we goed op weg met het schilderwerk, hoewel een aantal luiken vervangen gaat worden is er besloten om ze toch maar in een nieuw jasje te steken, het oog wil ook wat.

Zoals het er nu naar uit ziet denken we zo’n 5 jaar nodig te hebben om het huis weer tiptop in orde te krijgen.

Ondanks de droogte zijn we toch weer uitgekomen met onze watervoorraad, een streng regiem in de badkamer, inzepen en afspoelen. Plassen in het bos, uiteraard alleen voor de mannen. Door deze omstandigheden was het wel mogelijk om het waterfilter bij de inlaat open te graven en schoon te maken. Elk nadeel heeft tenslotte zo z’n voordeel.

Hier zijn ze dan, onze schatten van buren, Gilbert en Marie Claire.

Er volgt nog veel meer dus blijf alert.

(de datum van het fototoestel klopt niet helemaal)

Hoe kom je nog snel en zonder wegomleidingen toch binnen redelijke tijd op de plaats van bestemming. Belgie lijkt de meeste routes naar het zuiden grondig te hebben vertraagd om de toerist zo lang mogelijk binnen haar grenzen te houden. Alsof je geld uit kunt geven in de file.
In 2006 wordt alles beter volgens de planning, tot die tijd is het zoeken naar alternatieven.
Ook Frankrijk draagt haar steentje bij op de “route naar de zon” zodat er wel heel veel hindernissen genomen dienen te worden voordat je plaats kunt nemen op je sofa in het Franse.
Vrijdag 24 juni gaan we weer op pad met wat tips van Belgische collega’s. I.p.v. Utrecht, Maastricht, Luik, Metz, Nancy, Dijon, gaan we nu via Antwerpen door de liefkenshoektunnel richting Gent, van Gent via Lille naar Reims en dan naar Dijon. De totale route is 50 km. langer maar zou geen wegomleidingen of andere ellende in petto hebben. We zijn heel benieuwd naar dit alternatief en zullen zeker onze bevindingen melden, wellicht heeft een ander er ook voordeel van

De eerste week van mei zijn we weer op stap geweest en het was een stuk aangenamer boven op onze heuvel. De sneeuw verdwenen, het aggregaat snorde erop los, kortom……….. genieten.
Samen met de jongens een begin gemaakt met het restaureren van de buitenmuren.
Speciaal de hogedrukreiniger meegenomen om alle oude verflagen te verwijderen, en dat ging monster. Ik ben van plan om een simpele compressor aan te schaffen om alles lekker stofvrij te blazen, ook reuze handig bij het schilderwerk. Jammer genoeg is de harde schijf van mijn laptop ter ziele dus kan ik geen foto’s laten zien van de werkzaamheden.
24 juni gaan we snel op en neer voor een lang weekend, en wel om mijn vader het huis te laten zien. Op dit ogenblik gaat het redelijk met hem en daarom grijpen we deze kans voor het te laat is. De laatste dagen van ons verblijf zijn we naar Pannecot geweest voor een bijeenkomst van HenF, een virtueel café. Een zeer geslaagde bijeenkomst ondanks dat men elkaar nog nooit had ontmoet.

Het is dus een heel andere vakantie geworden dan we in gedachten hadden.
Wintersport, een witte sneeuwvlakte voor de deur en zelfs een dag met -18 Celsius.
In ieder geval een voorspoedige heenreis ondanks het geploeter in de Ardennen waar wij reeds met de eerste lading sneeuw werden geconfronteerd.
Aangekomen bij ons bospad vol goede moed de sneeuwschoenen over de voorwielen gedaan en naar boven…..
Halverwege staat een jagershonk waar op dat moment het jachtseizoen wordt afgesloten, zo’n 40 auto’s staan links en rechts op het pad. Ondanks mijn stuurmanskunst en dankzij een hoop sneeuw blijf ik steken.
Aanhanger afgekoppeld, Truda naar “Gilbert” de buurman voor hulp, en ik alvast naar boven met de auto. Mooi niet dus…. Halverwege verliezen de socks hun grip en glij ik stuurloos achteruit naar beneden om dwars in de greppel te eindigen.
Gilbert heeft eerst mij plus auto en vervolgens de aanhanger naar boven gesjord.
De volgende dag meteen maar sneeuwkettingen gekocht.

Omdat bij ons laatste vertrek het aggregaat het had laten afweten is voor de zekerheid een noodaggregaatje meegenomen. Wat een voorzienigheid, de hele week heeft dat antieke ding ons voorzien van enige spanning, houdt ie ‘t vol of niet….. een geweldige prestatie uiteindelijk.

Dus toch stroom…. waterpomp aan en er is ook weer stromend water, helaas van korte duur.
Een leiding springt los van de kraan en…. waterballet nr. 1. Ik heb alleen een soldeerbrander voor handen en een stuk lood. Pijp omgebogen en vol laten lopen met lood. Opnieuw waterpomp aan……een andere leiding ploft en waterballet nr 2, gelukkig heb ik kunnen oefenen dus zo gepiept.
Uiteindelijk toch stromend op de goeie plekken. Twee dagen later…. waterballet nr 3, een scheur in het waterspiraal van de gloednieuwe geiser, er bleek ‘s nachts 18 graden vorst te zijn geweest. Met een stuk lood en brander de boel weer weten te repareren. De rest van de week hebben we elke nacht het watersysteem afgetapt, en om stroom te sparen in het half duister doorgebracht. De Godin heeft haar werk uitstekend gedaan, dus dat was weer een meevaller.

Naast nog een aantal andere winterse ongemakken hebben we toch een prima week gehad.
Een aangename onderbreking was de komst van “Gregor” om poolshoogte te nemen van de locatie voor een bijeenkomst in mei van de stamgasten van het virtuele café R&F.

En weer met een volgepakte aanhanger huiswaarts, dat dekselse aggregaat en een geleende steiger hebben ons de hele weg achtervolgd.
En ja….. we vinden het er nog steeds heerlijk, dus voorlopig mag het huis blijven.

Het was natuurlijk weer veel te snel voorbij, een hele week bijna niks doen, terwijl er vreselijk veel moet gebeuren. Het enige wat ik gedaan heb is de aanbouw inpakken met plastic.
Door het slechte stucwerk en wat scheuren slaat het water door en loopt binnen langs de muren naar beneden. Is toch zonde, want dat vertrek is afgelopen zomer helemaal opgeknapt.
Dit inpakwerk kun je zien bij de link “foto’s” “januari 2005″. Ook wat plaatjes van de directe omgeving, bovenop de heuvel die te zien is, is onze plek.

foto’s
verder op de foto’s
Het romeinse openluchttheater van Autun.
De slechte staat van het schilderwerk.
Misteltoe
Een beertender
Opvallend hoe verschillend de spelling op de diverse verkeersborden is.
En onze nieuwe aanwinst in de keuken, een butagasfornuis, besteld in oktober en keurig op 3 januari bovenop de berg afgeleverd.

Foto’s